ilaria's profile• Ilaria's Pit •PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
December 06 ___L'amicizia dei boniEgo vero non gravarer, si mihi ipse confiderem: nam et praeclara res et sumus, ut dixit Fannius, otiosi.
Sed quis ego sum aut quae est in me facultas?
Doctorum est ista consuetudo, eaque Graecorum, ut iis ponatur, de quo disputent quamvis subito: magnus opus est egetque exercitatione non parva.
Quam ob rem, quae disputari de amicitia possunt, ab eis censeo petatis, qui ista profitentur.
Ego vos hortari tantum possum, ut amicitiam omnibus rebus humanis anteponatis; nihil est enim tam naturae aptum, tam conveniens ad res vel secundas vel adversas.
Sed hoc primum sentio, nisi in bonis amicitiam esse non posse.
Neque id ad vivum reseco, ut illi, qui haec subtilius disserunt, fortasse vere, sed ad communem utilitatem parum.
Negant enim quemquam esse virum bonum nisi sapientem.
Sit ita sane.
Sed eam sapientiam interpretantur, quam adhuc mortalis nemo est consecutus; nos autem ea, quae sunt in usu vitaque communi, non ea, quae figuntur aut optantur, spectare debemus.
[...]
Sic enim mihi perspicere videor, ita natos esse nos, ut inter omnes esset societas quaedam, maior autem, ut quisque proxime accederet.
Itaque cives potiores quam peregrini, propinqui quam alieni.
Cum his enim amicitiam natura ipsa peperit; sed ea non satis habet firmitatis.
Namque hoc praestat amicitia propinquitati, quod ex propinquitate benevolentia tolli potest, ex amicitia non potest: sublata enim benevolentia amicitiae nomen tollitur, propinquitatis manet.
Certo io non avrei difficoltà, se avessi fiducia in me stesso: l'argomento è affascinante e, come ha deto Fannio, siamo liberi da impegni.
Ma chi sono io? Che capacità ho io?
E' un'abitudine dei filosofi professionisti questa, soprattutto dei Greci, porre una questione di cui discutere anche all'improvviso: è un'attività impegnativa e richiede non pochi esercizi.
Perciò quello che si può dire intorno all'amicizia, penso dobbiate chiederlo a questi professionisti.
Io posso soltanto raccomandarvi di anteporre l'amicizia a tutte le altre esperienze umane; nulla è infatti così conforme alla natura, così opportuno nella buona e nella cattiva sorte.
Di questo sono convinto innanzitutto, che non può esistere amicizia se non tra persone virtuose.
Non esaminiamo la questione a fondo come fanno i filosofi, che discutono di questi argomenti con tropa sottigliezza, forse a ragione, ma con scarso senso pratico.
Dicono che nessuna persona sia virtuosa tranne il saggio.
Ammettiamo che sia così.
Ma loro intendono per saggezza qulla che nessun mortale ha sinora raggiunto; invece noi dobbiamo guardare a ciò che è nella realtà e nella vita di tutti i giorni, non a ciò che è immaginato o desiderato.
[...]
Dunque mi pare di vedere chiaramente che noi siamo nati perché vi sia fra tutti gli uomini un certo legame, tanto più stretto del resto, quanto più uno viene a trovarsi vicino.
Così i concittadini ci stanno più a cuore dei forestieri, più degli estranei ci stanno a cuore i parenti.
Infatti la stessa natura ha generato l'amicizia con loro (tra parenti); ma questa non ha una sufficiente stabilità.
Ecco, l'amicizia per ciò è superiore alla parentela, per il fatto che alla parentela può venir meno l'affetto, all'amicizia no se non c'è affetto l'amicizia perde pure il nome, alla parentela rimane.
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://shineyes992.spaces.live.com/blog/cns!B69CEE8EA2CAF4A6!2551.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|